تنهاییات
سایه ها، زیر درختان، در غروب سبز میگریندشاخهها چشم انتظار ِ سرگذشت ابرو آسمان، چون من، غبار آلود دلگیریباد، بوی خاک ِ باران خورده میآردسبزهها در راهگذار ِ شب پریشانندآه، اکنون بر کدامین دشت میبارد؟باغ، حسرتناک ِ بارانی ستچون دل من در هوای گریهی سیری…
+ نوشته شده در دوشنبه ۲۲ آبان ۱۴۰۲ ساعت 17:9 توسط گمنام
|
برچسب:
نویسنده: مریم کریمی